در سکوتم حرف ها دارم هنوز

توی بغضم اشک ها دارم هنوز

من در اين کوچه ی ترديد و سکوت

حسرت ديدار ها دارم هنوز

درس دل را من شدم از بر ولی

توی قلبم با خودم تکرار ها دارم هنوز

در پی ديدار تو من ميدوم فرسنگ ها

پيش چشمانم ولی ديوار ها دارم هنوز

گفته بودم ميگريزم از دلم شايد بدانی

در جدال عشق چشمان ترم اصرار ها دارم هنوز

وقتی تو نباشی زندگيم انگار سرابه

وقتی تو نباشی کلبه ی عشقم خرابه

وقتی تو نباشی بي صدا اشکام ميريزن

تو خزون سرد عشقت همه ی برگام ميريزن

وقتی تو نباشی آتيش دلت نباشه

وقتی هيچ کس واسه گنجشکک خسته دون نپاشه

وقتی که ثانيه ها زندگی رو توی آونگ صداشون ميخونن

وقتی غصه ها رو پاک و بجاشون بهار ميارن

تو ميای با صد تا قصه با هزارو يک بهانه

با يه کوله بار پر ار شعر و ترانه

تو ميای برای گنجشکک خسته دون ميپاشی

من و گنجشکا می ميريم وقتی اگه تو خونه نباشی

وقتی نگاه آبيت با من گره خورد

خاکستر بی جان غم را باد مي برد

وقتی که شاعر شعر ميلاد تو را گفت

ته مانده ی پاييز را فرياد مي برد

وقتی که رويای وجودت آرزو شد

دريا شب طوفانی غم را رقم زد

دنيا همه خاکستری از بی تو بودن

شب رسم ماه و روشنايي را به هم زد

وقتی که رد پای تو از جاده ها رفت

شرم سکوت آسمان باريد و باريد

بي تابي من روی اسب غصه هايم

پشت سرم در جاده ها تازيد و تاريد

وقتی که طاقت شد پر از بی طاقتی من

بی تو سرود بی کسی را می سرودم

حتی نگاه پنجره قهرش گرفت و

من ماندم و باغ پر از ياس کبودم

وقتی تمام ياد ها با رفتن تو

رفتند و خالی شد دلم از مهر نگاهی

شعرم پر از اشک و غروب و آه و غم شد

دنيای من ماندو سکوت و رو سياهی

وقتی که رفتی خسته تر از من دلم بود

با ياد وقتی که سرا پا عشق بودی

حالا که رفتی با خودم ميگويم ای کاش ؛

ای کاش هرگز توی تقديرم نبودی

آدمک مشتش پر از ستاره بود

آدمک شعراش پر از خاطره بود

گرچه حالا قلب اون پر از يخه

هوای دلش ولی بهاره بود